Εurovision 2026: Από το «My Number One» στο «Ferto» - Μουσικός Εκσυγχρονισμός ή «Εταιρικές» Επιλογές;

Το «Ferto» δεν προσπαθεί να αντιγράψει το «My Number One», κάτι που θα φαινόταν παρωχημένο το 2026.

Σε σχέση με την Έλενα Παπαρίζου (2005): Η Κλασική Συνταγή vs Ο Σύγχρονος Ήχος.

Η νίκη της Έλενας Παπαρίζου με το «My Number One» παραμένει το «ιερό δισκοπότηρο» για την Ελλάδα. Εκείνη η επιτυχία βασίστηκε στο Ethno-Pop: δυτικός ρυθμός με έντονο το στοιχείο της λύρας και του χορού.

Η σύγκριση: Το «Ferto» δεν προσπαθεί να αντιγράψει το «My Number One», κάτι που θα φαινόταν παρωχημένο το 2026. Αντίθετα, χρησιμοποιεί Trap και Synth-pop στοιχεία (πιο επίκαιρα διεθνώς), κρατώντας όμως μια «ελληνικότητα» στον τρόπο που είναι δομημένη η μελωδία του.

Ο Akylas το «Ferto» και η Μεγάλη Επιστροφή στον Ρυθμό

Μετά την περσινή 6η θέση της Κλαυδίας, η Ελλάδα αλλάζει κατεύθυνση για το 2026.

Σε σχέση με την Κλαυδία (2025): Από το Συναίσθημα στον Ρυθμό Αξίζει να σημειωθεί ότι περσινή συμμετοχή με την Κλαυδία (Klavdia) και το τραγούδι «Asteromata» το 2025, βασίστηκε στην ερμηνευτική δεινότητα και τη φωνητική ένταση Ήταν μια «ασφαλής» αλλά ποιοτική επιλογή που κέρδισε τις επιτροπές καταλαμβάνοντας την 6η θέση στον μεγάλο τελικό της Βιέννης.

Ο Akylas και το «Ferto» (Φέρτο) κέρδισαν το εισιτήριο για τη Βιέννη, αφήνοντας πίσω τις εσωτερικές μπαλάντες για χάρη ενός εκρηκτικού συνδυασμού Trap και Synth-pop. Αν και η σύγκριση με τη νίκη της Έλενας Παπαρίζου το 2005 είναι αναπόφευκτη, ο Akylas δεν ανακυκλώνει το παρελθόν, αλλά στοχεύει στον σύγχρονο, viral ήχο των social media.

Εκτίμηση και Σχολιασμός της Επιλογής του «Ferto» Ακύλας

Η επιλογή του «Ferto» θεωρείται ήδη από πολλούς μια δυναμική και σύγχρονη κίνηση, καθώς ο Akylas (Ακύλας) κατάφερε να έρθει πρώτος σε όλες τις ψηφοφορίες (διεθνή επιτροπή, ελληνική επιτροπή και κοινό). Το τραγούδι χαρακτηρίζεται από έναν ρυθμικό ήχο που συνδυάζει ποπ στοιχεία με ελληνικό χρώμα, ενώ η σκηνική του παρουσία στον ημιτελικό και τον τελικό περιγράφηκε ως ένα «πάρτι» που ξεσήκωσε το κοινό, το «Ferto».

Καλλιτέχνες που Διακρίθηκαν

Στον φετινό εθνικό τελικό, εκτός από τον μεγάλο νικητή Akyla και το «Ferto», ξεχώρισαν επίσης:

Good Job Nicky: Ένας καλλιτέχνης με ιδιαίτερο αισθητικό στίγμα που απέσπασε θετικά σχόλια, αν και το αποτέλεσμα δίχασε.

Marseaux: Συμμετοχή που επίσης προκάλεσε έντονες συζητήσεις και διακρίθηκε για τη σύγχρονη προσέγγισή της.

– Η φιλοδοξία: Ο Akylas φαίνεται να ακολουθεί το μοντέλο του «συνολικού performer» (όπως η Έλενα), όπου η χορογραφία είναι εξίσου σημαντική με το τραγούδι, επιδιώκοντας να φέρει πίσω εκείνη τη λάμψη της «χρυσής εποχής» της Ελλάδας στον διαγωνισμό.

Το «Αγκάθι» της Κριτικής Επιτροπής

Η λάμψη του εθνικού τελικού «Sing for Greece 2026» επισκιάστηκε από τις σφοδρές αντιδράσεις για τη σύνθεση της ελληνικής επιτροπής. Η παρουσία της Μαρίας Ηλιάκη και του Μιχάλη Μαρίνου προκάλεσε θύελλα σχολίων, με τον Γιώργο Λιάγκα να κάνει λόγο για «εταιρική» και όχι αξιοκρατική τοποθέτηση. Η κριτική εστιάστηκε στην έλλειψη αμιγώς μουσικής παιδείας και στις στενές φιλικές σχέσεις με τον παρουσιαστή Γιώργο Καπουτζίδη, θέτοντας ερωτήματα για τη διαφάνεια της ΕΡΤ.

Τα βασικά σημεία του προβληματισμού είναι:

Η εικόνα της «οικογενειοκρατίας»: Ακόμα και αν ο Μαρίνος είναι επαρκής, η επιλογή του από την ΕΡΤ σε μια βραδιά που παρουσιάζει ο στενός του φίλος με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στην εμβληματική σειρά «Στο Παρά Πέντε», δίνει το δικαίωμα σε επικριτές, να μιλούν για «εταιρικές» και όχι αξιοκρατικές τοποθετήσεις.

Η έλλειψη «ειδικού βάρους»: Πολλοί υποστηρίζουν ότι για έναν εθνικό τελικό μετά από χρόνια, η επιτροπή θα έπρεπε να αποτελείται από πρόσωπα αδιαμφισβήτητου μουσικού κύρους (π.χ. συνθέτες ή διευθυντές ορχήστρας) ώστε να μην υπάρχει περιθώριο αμφισβήτησης.

Η Ανάγκη για Θεσμικά Κριτήρια

Η συζήτηση ανέδειξε το κενό που υπάρχει στη διαδικασία επιλογής των κριτών. Η θέσπιση μόνιμων κριτηρίων (όπως πτυχία μουσικής ή εμπειρία στη δισκογραφία) και η πιθανή επίβλεψη από συμβούλους της EBU (European Broadcasting Union), ως οι μόνες λύσεις για να σταματήσει η καχυποψία περί εντοπιότητας», «ευνοιοκρατίας» και «παρεΐστικων» επιλογών.

Το Κοινό ως ο Τελικός Κριτής

Παρά τις σκιές στα παρασκήνια, η επιτυχία του Akyla και το «Ferto», θεωρείται δίκαιη, καθώς κατάφερε να έρθει πρώτος τόσο στην ελληνική και διεθνή επιτροπή όσο και στην ψήφο του κοινού (50%). Η συντριπτική αποδοχή από τους τηλεθεατές λειτούργησε ως «δικλείδα ασφαλείας», αποδεικνύοντας ότι ένας δυνατός καλλιτέχνης μπορεί να ξεπεράσει τις αμφιλεγόμενες επιλογές της παραγωγής.

Το Διακύβευμα

Το ρίσκο με το «Ferto» είναι αν θα καταφέρει να θεωρηθεί «πρωτότυπο» στα αυτιά των Ευρωπαίων ή αν θα χαθεί ανάμεσα σε άλλες ρυθμικές συμμετοχές. Η επιτροπή που το επέλεξε πόνταρε στο ότι ο Akylas έχει το «πακέτο» να σταθεί στη σκηνή με την αυτοπεποίθηση μιας μεγάλης σταρ, όπως η Παπαρίζου, αλλά με τον ήχο της νέας γενιάς.